Lang genoeg heb ik met lede ogen aangezien hoe we onszelf en onze toekomst naar de kl*te helpen.
Lang genoeg heb ik moeten toezien dat iedereen maar bleef proberen om alles te doen.
Lang genoeg zag ik rond mij enkel vermoeidheid, gelatenheid en een gebrek aan energie.
Het is genoeg geweest!
Wat wij nodig hebben, en het zal niet aangenaam zijn, is een shot onder ons gat!
We zijn het zo gewoon dat de dingen in ons leven gemakkelijk gaan, vlot verlopen, efficiënt zijn en vooral weinig moeite kosten, dat we het ontleerd zijn om met tegenslagen en moeite om te gaan. Onze hele maatschappij is gericht op gemak, en dat nog snel ook.
Heb je honger?
Als we honger hebben, zijn de gemakkelijkheidsopties legio: haal in de supermarkt een prefab maaltijd die volzit met conserveermiddelen, laat een maaltijd tot aan je deur brengen door een verkleumde koerier die tegen een hongerloon door de stad brommert, plunder je vriezer of vlieg gewoon in de hapjes en snaaisels en laat een fatsoenlijke maaltijd uit.
Heb je een nieuwe gsm?
Apple lanceerde recent haar nieuwste telefoon met plooibaar scherm, die moet je natuurlijk hebben! En als het niet is omdat er een nieuw model op de markt is, dan wel omdat de software van je gsm niet meer geüpdatet wordt of je opslag vol zit, omdat bestanden en apps steeds groter worden.
Wanneer dacht je voor het laatst zelf na?
Sinds wanneer zijn we gaan volgen wat bedrijven van ons verwachten? Sinds wanneer denken we niet meer zelf na of we iets écht nodig hebben? Ergens tussen de 2e wereldoorlog en nu is de consumptiemaatschappij erin geslaagd ons ervan te overtuigen dat we in ons leven vooral zoveel mogelijk spullen moeten verzamelen. Zonder dat we iets hoeven merken van de consequenties van dat gedrag.
Nu, die tijd is ondertussen wel voorbij. Steeds meer mensen weten tegenwoordig dat overconsumptie niet goed is. Dat de planeet lijdt onder onze productie en ons afval.
Dus je zou verwachten dat we massief actie aan het nemen zijn, maar dat gebeurt niet. Hoe kan dat?
Over-leven in de ratrace
Het volgende dat bedacht werd is een manier om onze aandacht te capteren en vast te houden: televisie, gsm, tablet, games… Over het verslavend effect van voorgaande hoef ik je allicht niets meer bij te brengen, maar het maakt dat ons kapitalistisch bestel ondertussen niet enkel met ons geld gaat lopen, maar ook met onze aandacht.
Moderne slavernij
Voor mij is dit een vorm van moderne slavernij: we werken keihard voor een baas die van alles wil realiseren. Maar is dat ook wat wij willen realiseren in dit leven?
We werken keihard om van alles te kopen, maar als je het stervenden vraagt, dan hadden ze liever gewoonweg meer tijd doorgebracht met hun dierbaren.
Na het werk zijn we moe en zijgen we neer in de zetel om eindeloos te scrollen, weer te laat in bed te kruipen en futloos aan de dag te beginnen, waardoor we blijven vastzitten in hetzelfde stramien: opstaan -moe - werken - moe - slapen.
We voelen geen energie meer. We voelen geen ruimte meer voor eigen gedachten. We voelen gewoon niets meer. Als afgestompte zombies racen we door het leven van de ene afspraak naar de andere, zonder ons ooit echt heel goed te voelen.
Je mag je goed voelen
We geven onszelf precies niet meer de kans om ons goed te voelen, doordat we zo hard geleefd worden. Dat is wat Ruimte Maken wilt doorbreken. Wil je meer weten? Kom naar het eerstvolgende webinar over het traject #RuimteMakers of bekijk ineens alle info.
